شامگاه سی‌ام نوامبر سال ۲۰۲۰، «کریسیوما» نفس‌های آخر یک دوشنبه‌ی معمولی را می‌کشید و خیابان‌های شهر، سپس از یک روز کاری طویل، آرام‌آرام خالی می‌شدند. چراغ‌های کم‌نور مغازه‌ها خاموش می‌شد و صدای آخرین اتوبوس محلی، در بین کوچه‌هایی که بوی زغال‌سنگ می‌داد، می‌پیچید. هیچ‌کس دلیلی نداشت به چیزی جز فردای معمولی فرد دیگر فکر کند.

این شهر آرام و صنعتی در ایالت جنوبی سانتا کاتارینا، شهرتش بیشتر از هر چیز مدیون رگه‌های غنی زغال‌سنگ در اعماق خاکش می بود نه جنایات خشونت‌بار؛ شهری که شب‌هایش طبق معمولً بی‌حادثه می‌گذشت. احتمالا به همین خاطر می بود که هیچ‌کس فهمید نشد که یک شبکه‌ی نامرئی، آرام و بی‌صدا، همانند تارعنکبوت دور شهر تنیده می‌بشود.

هنگامی عقربه‌ها از نیمه‌شب گذشتند، سایه‌های ناشناس در گوشه‌وکنار شهر ظاهر شدند؛ مردانی با لباس تیره و سلاح‌هایی که طبق معمولً در میدان جنگ دیده خواهد شد، نه در خیابان‌های یک شهر معدنی. تا این مدت فردی نمی‌دانست که همین سکوت، دقایقی سپس به جهنمی از آتش و گلوله تبدیل خواهد شد و نام کریسیوما برای همیشه از دل خاک زغال‌سنگ به تاریخ خونین جنایت کشیده می‌بشود.

نزدیک به ساعت یازده و نیم شب، سرجیو ادواردو فیرمه، مدیر اداره حمل‌ونقل شهری کریسیوما، همراه با تیم کوچک خود مشغول رنگ‌آمیزی آخرین خطوط عابر پیاده در مرکز شهر می بود. تا آخر کار تنها چند متر باقی‌مانده می بود. همان لحظه‌ای که سرجیو با رضایت به نتیجه نگاه می‌کرد، صدای گوش‌خراش ترمز یک ماشین، سکوت شب را پاره کرد. یک سدان تیره‌رنگ با سرعتی دیوانه‌وار، از جهت ناموافق داخل خیابان یک‌طرفه شد و جلوی آن‌ها به نحوه خشنی ترمز کرد.

پیش از آنکه سرجیو و همکارانش زمان عکس العمل داشته باشند، چهار مرد نقاب‌دار با تفنگ‌های کالیبر ۵۰ همچون اشباحی از دل تاریکی بیرون پریدند. فریادهای خشن و آمرانه خیابان را پر کرد: «ماشین را خاموش کنید! همه روی زمین! پیراهن‌هایتان را از تن در بیاورید!» وحشتی سرد در هوا پیچید.

(مقصد سارقان از برهنه‌کردن گروهی از مردم خیابان این می بود که از سویی تک‌تیراندازان آن‌ها را با دیگر دزدها نادرست نگیرند و از طرف دیگر با نشاندن آن‌ها روی زمین مانع از حرکت خودروهای پلیس شوند.)