مروری بر طراحی آیفون ایر و چالش‌های مهندسی آن

فلسفه‌ی طراحی و معماری آیفون ایر در یک جمله خلاصه می‌شود: اپل برای دستیابی به باریک‌ترین گوشی خود، ناچار شده تا عمر باتری را در حد یک روزه حفظ کند، و این یعنی فداکاری برخی ویژگی‌های کلیدی یا قدیمی که بسیاری از کاربران در سال‌های اخیر به شدت به آن‌ها وابسته شده‌اند.

حذف اسپیکر پایینی: بدترین تجربه صوتی در تاریخ آیفون

اولین و شاید نابخشودنی‌ترین مصالحه، حذف اسپیکر پایینی است. در آیفون ایر، تمام بار پخش صدا بر دوش اسپیکر مکالمه‌ی بالای نمایشگر قرار گرفته که مطابق انتظار، صدایی بی‌رمق، بی‌روح، فاقد بیس و توخالی تولید می‌کند. طبیعتاً خبری از توانایی استریو هم نیست. اپل تنها برای چند دهم میلی‌متر کاهش ضخامت، این گوشی را به بدترین دستگاه خود از نظر عملکرد صوتی تبدیل کرده است. اگر امروز کسی از من بپرسد بهترین آیفون از نظر اسپیکر کدام است، پاسخ من همه مدل‌ها خواهد بود — به جز آیفون ایر.

حذف درگاه سیم‌کارت: پیش‌رویِ زودرس به سمت eSIM

قربانی دوم طراحی خاص، درگاه سیم‌کارت فیزیکی است. آیفون ایر در تمام بازارهای جهانی تنها با پشتیبانی از eSIM عرضه می‌شود. دیدگاه اپل این است که این قطعه پلاستیکی، فضای بی‌موردی اشغال می‌کند و شبیه به «فلاپی‌دیسک تلفن همراه» است که به زودی منسوخ می‌شود. ادعا می‌شود حذف این درگاه حدود ۲۰۰ میلی‌آمپر ساعت به ظرفیت باتری افزوده شده (معادل حدود ۷ درصد شارژ بیشتر یا نزدیک به ۴۰ دقیقه استفاده)، اما در ترافیک سنگین و شرایط واقعی استفاده، این میزان دلگرم‌کننده به نظر نمی‌رسد.

حتی اگر فرض کنیم eSIM در ایران به طور کامل فعال و پایدار شود، گوشی‌ای که تنها از این فناوری پشتیبانی می‌کند، چالش‌های خاص خود را دارد. به قول اپل، درگاه سیم‌کارت در نهایت مانند فلاپی‌دیسک منسوخ خواهد شد، اما آن روز هنوز فرا نرسیده است. برای کاربرانی که به طور مکرر تلفن خود را تعویض می‌کنند، این محدودیت می‌تواند بسیار آزاردهنده باشد — به ویژه از آنجا که بسیاری از گوشی‌های اندرویدی تا به امروز به طور کامل با eSIM سازگار نیستند.

مطالب مشابه