علمیان دلیل عدم انبساط انسان‌ها در کنار جهان را تشریح کردند

کیهان که در مقایسه با سیاره زمین ما موجودیتی بسیار بزرگ‌تر محسوب می‌شود، در حال انبساط است. این انبساط با دقت به تابش عرصه کیهانی با سرعتی در حدود ۶۷.۵ کیلوم‌تر بر ثانیه در هر مگاپارسک که معادل ۳ می‌لیون و ۲۶۰ هزار سال نوری است، اتفاق می‌افتد.

همزمان با اندازه‌گیری فاصله ستارگان متغیر قیفاووسی از طریق رصد چگونگی انتقال نور آن‌ها به محدوده فروسرخ طیف الک‌ترومغناطیس در طول سفر طویل در سراسر کیهان، نرخ انبساط تقریبا ۷۳ کیلوم‌تر در هر مگاپارسک برآورد شده است.

با وجود اینکه تعداد مقداری از دانشمندان معتقدند جهان اصلا در حال انبساط نیست، جامعه نجوم به طور کلی در تلاش است تا انبساط جهان را اصلاح کند و تنش هابل یعنی اختلاف بین اندازه‌گیری‌های شدت انبساط جهان را توضیح دهد.

مشاهدات از انبساط شتاب‌دار کیهان حکایت می‌کنند و نشان می‌دهند که برای توضیح علت این پدیده، به فهمیدن انرژی تاریک، انرژی بیگانه یا پدیده‌ای فرا‌تر از قلمرو دانش جاری نیاز داریم. در مجموع، معما‌های مربوط به شدت انبساط جهان تا این مدت حل نشده‌اند.

در حالی که دانشمندان با سوالات پیچیده یادشده روبرو هستند، مفهوم انبساط جهان از نظر دیگر برای کاربران این‌ترنت سوال‌برانگیز شده است. آن‌ها می‌پرسند اگر جهان در حال انبساط است، آیا ما نیز همراه با آن منبسط می‌شویم؟

هرچند این سوال ممکن است پیش‌پا افتاده و مسخره به نظر برسد، اما طرح آن برای افرادی که برای اولین بار با مفاهیم اختر فیزیکی آشنا می‌شوند، منطقی است. اما جواب مختصر خیر است. مواد شناخته‌شده و دوست‌داشتنی ما از می‌وه‌های خوشمزه گرفته تا دوستان و عزیزانمان همراه با کیهان منبسط نمی‌شوند.

در واقع انبساط جهان فقط بر مناطقی از کیهان تأثیر می‌گذارد که توسط نیرو‌های دیگر به یکدیگر متصل نیستند. در نتیجه، انبساط بر فاصله بین اجرام منظومه شمسی، برای مثال فاصله بین زمین و خورشید تأثیر نمی‌گذارد؛ چون این دو جرم به وسیله نیروی گرانش در کنار هم نگه داشته می‌شوند.

در مقابل، اجرام رها از گرانش، همانند دو کهکشان، آنقدر از یکدیگر دور هستند که گرانش اثری بر نگه‌داری آن‌ها در کنار یکدیگر ندارد؛ در نتیجه دو کهکشان با انبساط فضای بینشان از یکدیگر دور می‌شوند. باید در نظر داشت که خود کهکشان‌ها که به وسیله گرانش ماده و تأثیر گسترده‌تر ماده تاریک به هم متصل شده‌اند، منبسط نمی‌شوند و تنها فضای بین آن‌ها گسترش می‌یابد.

در همین حال، اتم‌هایی که ما و دوستانمان و جهان اطرافمان را تشکیل می‌دهند، در توده‌های ساختاریافته خود توسط نیروی هسته‌ای قوی، نیروی الک‌ترومغناطیس و نیروی هسته‌ای ضعیف کنار هم نگه داشته می‌شوند. این نیرو‌ها حتی از گرانش که سیاره‌ها را به هم متصل می‌کند، قدرتمند‌تر هستند و انبساط جهان بر آن‌ها تسلط ندارد. در نتیجه، لازم نیست نگران متورم شدن خودمان به همراه جهان باشیم.

مطالب مشابه