پژوهشگران دریافتند که آنتیکاینوسهای نر در طول فصل تولیدمثل بهطور میانگین سه ساعت از خواب خود را از دست میدهند. این کاهش از ۱۵ ساعت به ۱۲ ساعت در شب ممکن است اندک به نظر برسد، اما دکتر لسکو تأکید میکند که افزایش سه تا چهار ساعت بیداری در شب میتواند کارکرد فرد در وظایف ساده همچشمدستی را به حدی کاهش دهد که از نظر قانونی معادل مستی باشد.
برخی از نرها در تلاش برای برتری در تولیدمثل تلاش بسیار بیشتری به خرج دادند و خود را بیش از هفت ساعت از خواب محروم ساختند. مشاهدات نشان میدهد که نرهایی با بالاترین سطح تستوسترون کمترین میزان خواب را داشتهاند، هرچند در این مطالعه مشخص نشد که آیا این نرها در فرزندآوری موفقتر بودهاند یا خیر.
دانشمندان همچنان نمیدانند کیفیت خواب کیسهداران در طول فصل جفتگیری چگونه دگرگون میشود، مسألهای که میتواند موضوع پژوهشهای آتی باشد. ولادیسلاو ویازوسکی، استاد فیزیولوژی خواب در دانشگاه آکسفورد که در این مطالعه شرکت نداشت، میگوید یافتههای پژوهشگران ماهیت مرموز خواب و درک ناچیز ما از کارکرد واقعی آن را برجسته میسازد. او بیان کرد ما یکسوم از عمر خود را در خواب میگذرانیم و میخواهیم فکر کنیم این کار برای هدفی انجام میشود، اما به باور برخی دانشمندان، ایدهی جانشین این است که مقدار خواب یک حیوان ممکن است کماهمیتتر از مقدار بیداری آن باشد. حیوانات با راهحلهای بسیار متغیری میخوابند و حتی افراد مشابه در شرایط گوناگون نیازهای خواب متفاوتی داشته باشند. به همین دلیل ما به مطالعات بیشتر روی گونههای گوناگون حیاتوحش نیاز داریم.
یک سوال باقی مانده است آیا کمخوابی عامل مرگ زودرس نرها پس از تولیدمثل است؟ این فرضیه بر پایه مشاهده آنتیکاینوسهای مردهای ارائه شده که دستکم از ظاهر شبیه به موشهای آزمایشگاهی محروم از خواب مزمن هستند. دکتر لسکو با وجود یافتههای تازه با این ایده موافق نیست. او گفت سه ساعت از دستدادن خواب برای هیچ حیوان شناختهشدهای کشنده نیست. پس چه چیزی این نرها را میکشد؟ نرها فقط برای مردن برنامهریزی شدهاند تا پس از یک سال به عمر تکاملی خود پایان دهند.



