برخورد خوشه های کهکشانی، آشکارساز ماده تاریک

ماده تاریک یکی از پنهان‌ترین پدیده‌های کیهانی است که با نور و ماده معمولی برهم‌کنش نمی‌کند، اما الجاذبیت آن کهکشان‌ها را در کنار هم نگه می‌دارد. محققان اکنون معتقدند که برخورد‌های عظیم بین خوشه‌های کهکشانی می‌توانند به عنوان شتاب‌دهنده‌های طبیعی عمل کرده و برهم‌کنش‌های احتمالی ماده تاریک با خود را آشکار سازند.

به گزارش رسانه فناوری تکنا، جکی مک‌کلاری، استادیار فیزیک، توضیح می‌دهد که خوشه‌های کهکشانی به می‌زان ۸۰ تا ۹۰ درصد از جرم خود را از ماده تاریک تشکیل داده‌اند. هرچه جسمی پرجرم‌تر باشد، ذرات مشخص‌کننده ماده تاریک در آن سریع‌تر حرکت می‌کنند؛ بنابراین ما در حال مطالعه برخورد‌های با انرژی بالا هستیم.

ماهیت ضد‌اجتماعی ماده تاریک باعث شده تا شناسایی ذره سازنده آن چالش‌برانگیز باشد. این ماده که بیش از ۸۰ درصد جهان مادی را شامل می‌شود، از بین ذرات معمولی مانند ارواح کیهانی عبور می‌کند و با نور برهم‌کنش ندارد. به همین دلیل کاندیدا‌های متنوعی از ذرات سنگین ضعیف‌برهم‌کنش (WIMP) تا آکسین، نوترینو‌های استریل و حتی سیاه‌چاله‌های اولیه پیشن‌هاد شده‌اند، اما هنوز هیچ‌یک در آزمایش‌ها تایید نشده‌اند.

شتاب‌دهنده بزرگ هادرونی (LHC) با شکستن پروتون‌ها راز‌های مدل استاندارد را فاش کرده، اما ماده تاریک که فرا‌تر از این مدل قرار دارد، برای قدرتمند‌ترین شتاب‌دهنده‌های ساخته‌دستی انسان نیز غیر‌قابل دسترسی به نظر می‌رسد. تنها برهم‌کنش شناخته‌شده ماده تاریک، اثر گرانشی آن بر فضا-زمان است که حرکت ماده و نور را هدایت می‌کند.

مک‌کلاری و همکاران استدلال می‌کنند که به جای شتاب‌دهنده‌های ساخت‌دستی، می‌توان از برخورد‌های طبیعی خوشه‌های کهکشانی بهره گرفت. وقتی دو خوشه با نیروی بالا تصادف می‌کنند، هاله‌های ماده تاریک در نیز با هم در برهم‌کنش می‌روند. اگر ماده تاریک با خود برهم‌کنش کند، این تصادفات می‌توانند پراکنش ذرات، یا حتی نابودی متقابل و انتشار انرژی را به وجود آورند.

تیم تحقیق با استفاده از رایانه‌های قدرتمند، شبیه‌سازی‌های دقیقی از برخورد‌های خوشه‌های کهکشانی انجام داده تا برهم‌کنش‌های ذره‌به‌ذره را بازبینی کنند. این شبیه‌سازی‌ها نقشه‌راهی برای رصد تصادفات واقعی فراهم می‌آورند که می‌تواند ویژگی‌های پایه ذره فرضی ماده تاریک را مشخص کرده و مظنون‌ها را محدود سازد.

مک‌کلاری تأکید می‌کند که اگر بتوانیم برخی از برهم‌کنش‌های خود ماده تاریک را اندازه‌گیری کنیم یا محدودیت‌های بالایی برای آن تعیین نماییم، در حال حذف یا تأیید کلاس‌های ذره‌ای هستیم که می‌توانند ماده تاریک باشند. مطالعه مجموعه‌ای از صدها خوشه در حال ادغام، شانس اندازه‌گیری برهم‌کنش خود ماده تاریک را فراهم می‌آورد.

مطالب مشابه