ریچارد فورتی در کتاب خود درباره تکامل حیات مینویسد که قطعا این گیاه، تنهاترین گونه جهان است. او به نخل وود یا انسیفالارتوس وودی اشاره دارد که یکی از اعضای خانواده سرخسهای نخلی محسوب میشود. این گیاهان سنگین با تنههای قطور و برگهای سفت تاجی باشکوه دارند و بازماندگانی سرسختاند که از دوران دایناسورها و چند انقراض جمعی جان سالم به در بردهاند.
تنها نخل وود شناختهشده در سال ۱۸۹۵ توسط گیاهشناس جان مدلی وود در میانه مأموریت اکتشافی در جنگل نگویه آفریقای جنوبی کشف شد. او محیط اطراف را به امید یافتن نمونه دیگر جستجو کرد اما هیچ فرد دیگری پیدا نکرد. طی چند دهه بعد، گیاهشناسها ساقهها و جوانههایی از این گیاه را بریدند و در باغهای خود پرورش دادند.
در سال ۱۹۱۶ وزارت جنگلداری به دلیل ترس از خرابی ساقه اصلی، گیاه را به محیطی امن در پرتوریا منتقل کرد. بدین ترتیب نخل وود به گونهای منقرضشده در حیات وحش تبدیل شد. امروزه تمام نخل وودهای موجود کلونهایی از نمونه اصلی هستند و همه نر هستند. بدون وجود گونه ماده، تکثیر طبیعی آنها غیرممکن خواهد بود.
گروهی پژوهشی به رهبری لارا سینتی، پژوهشگر حرکت گیاهی از دانشگاه ساوتهامپتون، در جستجوی یک جفت ماده برای نخل وود هستند. این پژوهش شامل بهرهگیری از فناوریهای سنجش از راه دور و هوش مصنوعی برای پشتیبانی از جستجوی یک نمونه ماده در جنگل نگویه میشود.



