در عمق ۳۳۰۰ متری خلیج مکزیک، محققان در سال ۲۰۱۵ حوضچهای راکد از آبنمک شناسایی کردند که به دلیل شرایط سمی و، به حوضچه مرگ شهرت یافته است. این پدیده طبیعی تنها میزبان باکتریها و تعداد محدودی از موجودات خاصی است که میتوانند در محیطی بسیار شور و حاوی گازهای سمی زنده بمانند.
به گزارش موسسه ناوتلوس لایو، این حوضچه در واقع یک تراوش سرد است که در آن هیدروکربنها از لایههای نمکی زمین به سمت کف اقیانوس خارج میشوند. لایههای نمکی موجود در این منطقه، باقیمانده دریای باستانیاند که میلیونها سال پیش با تبخیر آب شکل گرفته و با حرکتهای زمین، هیدروکربنها را به سطح کف دریا راندیدهاند.
قطر این حوضچه کاسهشکل حدود ۳۰.۵ متر و عمق آن ۳.۷ متر برآورد شده است. نامگذاری حوضچه مرگ پس از مشاهده لاشه خرچنگها و سایر موجودات دریایی صورت گرفت که در این حفره طبیعی گیر افتاده و نگهداری شده بودند.
بر اساس مقالهای منتشر شده در مجله آشنوگرافیک در سال ۲۰۱۶، آبنمک این حوضچه ناشی از نفوذ هیدروکربنها از میان لایههای نمکی است. شوری این آب تا چهار برابر آب اطراف تراوش سرد است و به دلیل تراکم بالا با آب اقیانوس مخلوط نمیشود. دمای آب درونی تا ۱۹ درجه سانتیگراد میرسد و همراه با غلظت بالای سولفید هیدروژن و متان، محیطی مرگبار برای اکثریت جانداران دریایی ایجاد میکند.
تنها گونههای خاصی مانند صدفها توانایی تحمل این شرایط را دارند. دیوارههای شیبدار حوضچه با رسوبات معدنی به رنگهای قرمز، زرد و سفید پوشیده شده و بستر آن با صدفها فرورفتاده است. محققان با استفاده از وسیله کنترل از راه دور (ROV) لبههای تیز این دیوارهها و نقش صدفها در تثبیت آنها را ثبت کردهاند.
ویدئوهای ضبط شده سرریز شدن آبنمک از لبه حوضچه و موجودات دریایی مرده نگهداریشده در آن را نشان میدهند. یکی از محققان حاضر در اکتشاف بیان داشت که به نظر میرسد این حوضچه در نتیجه فعالیتهای زیستی اولیه شکل گرفته باشد؛ فوران سیال از کف دریا باعث شده جوامع زیستی خاص از این محیط بهرهمند شده و با گذشت زمان ساختار فعلی حوضچه را ایجاد کنند.


