ستاره متعلق به دسته خاصی از ده نواختر تکرارشونده در کهکشان راه شیری است که به ستارهشناسان امکان میدهد لاشه آن را در هنگام بلعیدن مواد و انفجار به دقت رصد کنند.
دانش حاصل از انفجار میتواند به مدلهای کارکردستارهها اضافه شود. این ستاره هر روز و هر چند ساعت یک بار با تلسکوپ فضایی پرتوی گامای فرمی ناسا رصد میشود. با وقوع انفجار نواختر، پرتوهای گاما منتشر شده و به محققان امکان میدهد میزان داغشدن مواد بلافاصله پس از انفجار و شدت پرتاب مواد از کوتوله سفید را بررسی کنند.
الیزابت هیز، دانشمند ارشد تلسکوپ فرمی میگوید رویدادهای مربوط به ستارههای کوتوله سفید در بازههای طولانی رخ میدهند به طوری که امکان دارد هیچگاه مجددا شاهد آن نباشیم. ریتم انفجارهای در طول عمر انسان این ستاره را به یک مثال پژوهشی منحصربهفرد تبدیل کرده است، بهویژه که در آخرین انفجار نزدیک به هشتاد سال پیش، هیچ تلسکوپ پرتوی گاما یا پرتوی ایکس در فضا وجود نداشت.
علاوه بر تلسکوپ فرمی، تلسکوپهای فضایی جیمز وب، سوئیفت و انتگرال همراه با آرایه بسیار بزرگ زمینی در نیومکزیکو برای نظارت بر این پدیده آماده شدهاند. این تلسکوپها برای اولین بار نواختر را در طول موجهای گوناگون به صورت همزمان رصد میکنند.
رویدادهای نواختر در چند روز اول با چشم غیرمسلح، به مدت چند ماه با تلسکوپهای پرتوی گاما و ایکس، و تا سالها با تلسکوپهای رادیویی قابل رصد خواهد بود. رصدهای طولانیمدت میتواند نشان دهد که انفجارها چگونه با گذشت زمان گسترش مییابند و برهمکنش آنها با ستاره غول سرخ همراه را آشکار کند.
ستارهشناسان زوال انفجار را با دقت بالا رصد میکنند. هرگونه ناهنجاری در مشاهدات میتواند سرنخهای جذابی درباره واکنش نوا با بادهای ستاره همراه ارائه دهد. انفجار ستاره هرچند شدید باشد، به اندازه کافی دور است که بر زمین تأثیر نگذارد و میتوانیم با خیال راحت از این نمایش کیهانی لذت ببریم.



