سحابیها ابرهای عظیم گازی در فضای بینستارهای هستند که نقش محوری در چرخه حیات ستارگان ایفا میکنند. واژه سحابی در ریشه لاتین به معنای مه، بخار یا دود است، اما در ستارهشناسی به هر جرم آسمانی اطلاق میشود که در رصد تلسکوپی به صورت ابرین پدیدار میشود.
برخی سحابیها در پی خروج گاز و غبار از ابرنواخترها، یعنی انفجار ستارگان در حال مرگ، شکل میگیرند. در مقابل، گروهی دیگر از تراکم ابرهای سرد گازی و غباری میان ستارگان متولد میشوند. وقتی این نواحی به حد کافی متراکم شوند، میتوانندستارگان تازه را زایند؛ به همین دلیل گاه آنها را گهواره ستاره مینامند.
سحابیها در اشکال و ابعاد متنوعی وجود دارند و به زیرگروههایی چون سحابیهای سیارهنما، باقیمانده ابرنواختر، سحابیهای تاریک و سحابیهای گسیلشی طبقهبندی میشوند. در گذشته، پیش از پیشرفت تلسکوپها، این واژه کهکشانهایی مانند آندرومرا را نیز در بر میگرفت که با نام سحابی آندرومدا شناخته میشدند. امروزه ستارهشناسان میدانند که کهکشانها از میلیاردها ستاره تشکیل شدهاند، نه از ابرهای گازی، بنابراین واژه سحابی اکنون مختص ابرهای واقعی گاز و غبار در کهکشان ماست.
اکثر سحابیها در محیط بینستارهای، یعنی فضای میان ستارگان، یافت میشوند. این ناحیه به طور میانگین تنها حاوی یک اتم در هر سانتیمتر مکعب است، اما در برخی نقاط تراکم به شدت بالا میرود تا حد رؤیت از طریق تلسکوپ. نتیجه این تراکمهای بالا، مناظر دیدنی ستارهشناسی است که تصاویر نمادین تلسکوپ هابل، مانندستونهای آفرینش، نمونههای بارز آنهاست.
انواع سحابیها بر اساس نحوه شکلگیری و ترکیب مواد دستهبندی میشوند. اکثریت آنها عمدتا از گاز تشکیل شدهاند که با نور خود درخشش میکنند و نمایشهای رنگارنگ خلق میکنند. در مقابل، سحابیهای تاریک از نظر ترکیب غباری هستند و به جای درخشش، نور اجرام دورتر را مسدود میکنند.
سحابیها در تولد و مرگ ستارگان نقش کلیدی دارند. ستارگان در تودههای متراکم گاز، غبار و مواد دیگر درون سحابیهای گسیلشی، که گاه گهواره ستاره نامیده میشوند، متولد میشوند. ستونهای آفرینش هابل و سحابی جبار در این زمره قرار دارند. نیروی گرانش عامل اصلی است که محیط بینستارهای رقیق را به سحابی متراکم تبدیل میکند و تودههای درون سحابی را به سمت مرکز کشانده تا ستارهها شکل بگیرند.



