بزرگترین تحقیق در نوع خود، ژنها، مجموعههای ژنی و واریانتهای ژنی که خطر ابتلا به صرع را افزایش میدهند، شناسایی کرده است. این یافتهها برای بهبود تشخیص و درمان یکی از شایعترین بیماریهای عصبی، حیاتی خواهد بود.
به گزارش ساینس آلرت، همکاری بین ۴۰ گروه تحقیقاتی در سراسر جهان دادههای جمعآوریشده را در یک پورتال وب تعاملی برای تجزیهوتحلیل بیشتر منتشر کرده است. درک بهتر ژنهای مرتبط با بیماری صرع، امکان بازدید هدفمندتر مکانیسمهای گوناگون را فراهم میکند.
نتایج تحقیق برای دانشمندان بسیار کاربردی است؛ چون صرع در بین بیماران از نظر علل، شدت و نحوهی ابراز بسیار متفاوت است و همین امر، مطالعهی بیماری را دشوار میکند.
محققان در مقالهی منتشرشده نوشتند مقدار شیوع صرع ۴ تا ۱۰ نفر در هر هزار نفر در سراسر جهان است. نقش شراکت ژنتیکی در صرع از زمانها پیش شناخته شده است. با اینحال ترسیم طیف گستردهای از اثرات ژنتیکی بر صرع همچنان چالشی مهم محسوب میشود.
تیم تحقیقاتی روی اگزومهای موجود در مولکولهای دیانای، قسمتهایی از کد ژنتیکی ما که مستقیما توالی اسیدهای آمینه پروتئینها را رمزگذاری میکنند، تمرکز کردند. تغییرات در این اگزومها بهطور کلی نقش مهمی در تأثیرگذاری بر خطر بیماری دارد و اگزومها را برای کشف پیوندهای بالقوه در صرع مناسب میکند.
محققان از طریق فرآیند آزمایش توالییابی کل اگزوم (WES)، یعنی اسکن دقیق قطعات دیانای که به احتمال زیاد با بیماری مرتبط هستند، ژنهای ۲۰٬۹۷۹ فرد مبتلا به صرع را با ژنهای ۳۳٬۴۴۴ فرد بدون بیماری صرع مقایسه کردند.
محققان به جستجوی واریانتهای بسیار نادر بودند؛ یعنی تغییرات کوچک در کدگذاری یک ژن که بر تشکیل آن تأثیر میگذارد. اگر ها فقط در افراد مبتلا به صرع وجود داشته باشند، مشخص میکند که یک سری از واریانتها در آسیبپذیری بیشتر ما نسبت به بیماری نقش دارند.
تیم تحقیقاتی به هفت ژن خاص، سه مجموعه ژن (ترکیب ژنها) و چهار واریانت خاص، در داخل ژنها دقت کرد که همه آنها سرنخهای بیولوژیکی در رابطه با چگونگی ابراز صرع داشتند.
واریانتهای نادر در ژنهایی رخ میدهند که ارتباط نزدیکی با سیگنالدهی نورون دارند و به نگهداری مسیرهای الکتریکی در مغز با شدت سالم پشتیبانی میکنند. منطقی است که اختلال در این نواحی ممکن است به تشنج و دیگر علائم همراه با صرع منجر شود.
با مقایسه نتایج با دیگر مطالعات WES در مقیاس بزرگ، محققان شواهد قوی آشکار کردند که مشخص میکند واریانتهای نادری که خطر صرع را افزایش میدهند، با برخی دیگر که خطر دیگر اختلالات عصبی رشدی را افزایش میدهند، همپوشانی دارند.
پژوهشگران اکنون میتوانند با تداوم تحقیقات، تکنیکهای درمانی را که دستکاری ژنها را ممکن میسازند و بهطور بالقوه مانع از اختلال در سیمکشی مغز و ابراز صرع میشوند، بررسی کنند.
محققان مینویسند کوششهای مداوم توالییابی و تعیین ساختار ژنتیکی، همراه با مقیاس روزافزون مطالعات مرتبط ژنتیکی، به گسترش و اصلاح درک ما ادامه خواهد داد و امیدواریم که حرکت به سمت رویکردهای درمانی هدفمندتر را ممکن کند.
این تحقیق در نشریه نیچر نوروساینس منتشر شده است.



