دانشمندان معتقدند کرمچالههای میکروسکوپی که بهواسطهی اثرات کوانتومی در خلاء فضا بهصورت مداوم متولد و نابود میشوند، میتوانند دلیل انبساط شتابدار جهان را توضیح دهند.
در صورت تایید این یافتهها ازطریق آزمایشها و مشاهدات، کرمچالهها میتوانند به منبع ارزشمندی از اطلاعات درمورد <a target="_blank" rel="nofollow noopener" href="https://en.wikipedia.org/wiki/Quantum_gravity"گرانش کوانتومی تبدیل شوند؛ نظریهای که یکپارچهسازی نیروهای بنیادی جهان را پیگیری میکند.
مشاهدات نجومی متعدد نشان میدهد جهان ما با شدت فزایندهای در حال انبساط است، در حالی که نظریه نسبیت عام اینشتین پیشبینی میکند اگر جهان تنها از ذرات و تشعشات شناختهشده تشکیل شده باشد، چنین رفتاری از بافت فضا غیرممکن است.
برای تطبیق این مشاهدات، فیزیکدانان وجود موجودیتی مرموز به نام انرژی تاریک را فرض کردهاند که در آزمایشهای زمینی یا فضایی قابل شناسایی نیست و با سایر مواد و میدانها تعامل بسیار ضعیفی دارد.
در مطالعهای که در ماه آوریل در مجله <a target="_blank" rel="nofollow noopener" href="https://journals.aps.org/prd/abstract/10.1103/PhysRevD.109.084010" منتشر شده، پژوهشگران کاندیدای جدیدی برای انرژی تاریک پیشنهاد کردهاند کرمچالههای با اندازه زیراتمی یا تونلهای ریزی که نقاط گوناگون فضا را به هم متصل میکنند.
به بیان نویسندگان، این کرمچالههای میکروسکوپی بهواسطهی اثرات کوانتومی بهطور مدام در خلاء فضا پدید میآیند و از بین میروند. این پدیده شباهت دارد به نحوه تشکیل ذرات در نزدیکی افق رویداد سیاهچالهها (موجب تابش هاوکینگ) یا تشکیل زوج الکترون–پوزیترون توسط میدان مغناطیسی قوی (اثر شوینگر)، با تفاوت اینکه توصیف ریاضی آنها ضرورت در نظر گرفتن اثرات کوانتومی در گرانش را دارد؛ مسالهای که درک کامل آن هنوز وجود ندارد.
به دلیل پیچیدگی محاسبات گرانش کوانتومی، نویسندگان نتوانستند نرخ دقیق تولد کرمچالهها را محاسبه کنند، اما با بهرهگیری از رویکردی به نام گرانش کوانتومی اقلیدسی <a target="_blank" rel="nofollow noopener" href="https://www.livescience.com/physics-mathematics/dark-energy/huge-cosmological-mystery-could-be-solved-by-wormholes-new-study-argues"نشان دادند که اگر بهطور خودبهخود در هر ثانیه در هر سانتیمتر مکعب نزدیک به ۱۰ میلیارد کرمچاله تشکیل شود، انرژی حاصل برای توضیح نرخ مشاهدهشده انبساط جهان در زمان حال کافی است.
تحلیل پژوهشگران نشان میدهد مدل پیشنهادی آنها از نظر مشاهداتی بر مدل استاندارد کیهانشناسی برتری دارد، که در آن انرژی تاریک چگالی انرژی ثابتی در طول زمان دارد.
به عقیده نویسندگان، مدل جدید مشخص میکند انرژی تاریک میتواند با گذشت زمان دگرگون شود؛ مزیت مهمی است زیرا مشاهدات اخیر نشان میدهند شدت انبساط جهان در دورانهای اخیر با دوران اولیه جهان متفاوت است.
با وجود موفقیت نسبی این مدل در توضیح ویژگیهای کلی انرژی تاریک، اعتبار هر نظریه فیزیکی باید با دادههای تجربی آزمون شود و در حال حاضر این نظریه قابل آزمایش نیست.
در آینده، دقت بیشتر آزمایشها و مشاهدات فضایی میتواند به اخترشناسان کمک کند تا نرخ انبساط جهان و سایر نمودهای انرژی تاریک را با دقت بالا اندازهگیری کنند و صحت این مدل را بسنجند. در همین حال، نویسندگان مقاله در حال بهبود تحلیل نظری خود و کار بر روی مدلی برای محاسبه نرخ دقیق تشکیل کرمچالهها هستند.



