پژوهشگران در اسبق زمینشناسی سکوی یانگتزه، یک لایه رسوبی عظیم در جنوب چین، به شواهد جدیدی درباره انقراض ناگهانی در اوایل تاریخ زمین دست یافتند. آنها بر روی عنصر مولیبدنوم تمرکز کردند که از سنگهای خشکی به رودخانهها و اقیانوسها وارد میشود و در رسوبهای دریایی باقی میماند.
نمونههای برداشت شده از لایههای مربوط به دوره انقراض جمعی، مقادیر بالا از مولیبدنوم را نشان میدادند. این الگو بیانگر وجود غلظت بالای هیدروژن سولفید در آبهای اقیانوس است، زیرا مولیبدنوم در محیطهای سولفیدی با سولفور ترکیب شده و در رسوبها انباشته میشود. رابطه مستقیم بین تراکم مولیبدنوم و میزان هیدروژن سولفید در آب وجود دارد.
علت دقیق گسترش آبهای سولفیدی هنوز قطعی نیست، اما یکی از عوامل احتمالی کاهش اکسیژن ناشی از تجزیه مواد آلی در بستر دریا است. این فرآیند محیطی مناسب برای رشد تریلیونها میکروب ایجاد کرد که سولفات را مصرف کرده و در فرآیند تنفس آنها را به هیدروژن سولفید تبدیل میکردند، در نتیجه آبهای اقیانوس از این گاز سمی پر شد.
اگرچه دادههای پژوهش فقط از چین بدست آمده، اما محققان معتقدند این وضعیت سمی در مقیاس جهانی حاکم بوده است، چرا که مولیبدنوم عمری صدها هزار ساله در اقیانوس دارد و توزیع یکنواخت آن در کل آبهای باز انعکاس میانگین شرایط در مقیاس جهان را نشان میدهد.
هدف تحقیقات آتی، ردیابی عوامل ایجاد بیهوازی و گسترش حالت سولفیدی است. نتایج این پژوهشها به دانشمندان کمک میکند تا محدودیتهای زیستپذیری روی زمین را درک بهتری از آنها داشته باشند.



