لیپ-بو تن چه به‌گفتن اندوخته‌گذار و چه مدیرعامل، سریعتر از تعداد بسیاری از افراد فعال در حوزه‌ی تراشه فهمید شکل‌گیری یک روال مهم در این صنعت شد: این که طراحی و تشکیل تراشه به دو حوزه‌ی تخصصی مجزا تبدیل خواهد شد. 

تن در سال ۲۰۰۴ به هیئت‌مدیره‌ی شرکت کدنس دیزاین سیستم (Cadence Design Systems) پیوست که نرم‌افزارهای طراحی تراشه تشکیل می‌کند. بعد از خروج مدیرعامل زمان در سال ۲۰۰۸، تن به‌گفتن هم‌بنیان‌گذار و سپس از سال ۲۰۰۹ به‌طور کامل به‌گفتن مدیرعامل کدنس منصوب شد. او بیشتر از یک دهه این شرکت را اداره کرد و سپس به سمت رئیس هیئت‌مدیره ارتقا یافت.

وقتی‌که تن هدایت کدنس را به دست گرفت، شرکت در حالت نابسامانی به سر می‌برد. تن برای نجات کدنس، تمرکز شرکت را به گسترش‌ی نرم‌افزار برای طراحی تراشه‌های پیشرفته معطوف کرد و همکاری نزدیکی با غول تراشه‌ساز تایوانی TSMC برقرار کرد که از همان ابتدا، تنها بر تشکیل تراشه متمرکز شده می بود. 

نرم‌افزارهای کدنس این چنین به شرکت‌هایی همانند برادکام پشتیبانی کردند تا تراشه‌های هوش مصنوعی اختصاصی خود را برای شرکت‌هایی همانند گوگل و آمازون طراحی کنند و تشکیل آن‌ها را به TSMC بسپارند.

به‌حرف های‌ی کارل فرویند، تحلیلگر مؤسسه Cambrian AI Research، تن «کار بسیار‌ای در هدایت کدنس به سمت مسیر درست انجام داد. کدنس واقعا با TSMC همسو شد و آن‌ها را به‌گفتن رهبر و مقصد مهم تشکیل تراشه در نظر گرفت.»

دوران رهبری کدنس به‌قدری درخشان می بود که برای تن جایزه‌ی «رهبری نمونه دکتر موریس چانگ» از اتحاد جهانی نیمه‌هادی در سال ۲۰۱۶ و جایزه‌ی رابرت نویس از انجمن صنعت نیمه‌هادی در سال ۲۰۲۲ را به ارمغان آورد.

تن در همان سالی که برنده‌ی جایزه‌ی رابرت نویس شد، (جایزه‌ای که پیشتر به گوردن مور، بنیان‌گذار اینتل، لیسا سو، مدیرعامل AMD و جنسن هوانگ، بنیان‌گذار انویدیا رسیده می بود)، به هیئت‌مدیره‌ی اینتل پیوست و تا سال ۲۰۲۳، نظارت عمیقی بر عملیات تشکیل اینتل داشت. 

تن در ماه آگوست ۲۰۲۴ به‌علت اختلافات استراتژیک از سمت خود کناره‌گیری کرد، اما اکنون قرار است به‌گفتن مدیرعامل و عضو هیئت‌مدیره به اینتل بازگردد و این تراشه‌ساز افسانه‌ای را از ورطه‌ی نابودی نجات دهد.

تن می‌تواند از توانایی و ارتباطات گسترده‌ی خود در صنعت تراشه برای احیای جایگاه اینتل منفعت ببرد. او با چهره‌های سرشناسِ این حوزه، همانند لیسا سو و جنسن هوانگ، که هر دو از پیشگامان تشکیل تراشه‌های هوش مصنوعی می باشند، ارتباطات نزدیکی دارد. مطابق گزارش‌های رویترز، این دو نفر پیش‌تر پیشنهاداتی برای اندوخته‌گذاری در اینتل دریافت کرده بودند. کوششهای تن برای احیای اینتل به گمان زیادً با دقت توسط دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، که مشتاق برگشت اینتل به دوران اوج خود است، زیر نظر قرار خواهد گرفت.

به‌ باور استیسی راسگون، تحلیلگر شرکت Bernstein، انتخاب تن برای رهبری اینتل، تصمیم درستی بوده است: «اگر من می‌خواستم فردی را انتخاب کنم، لیپ-بو قطعاً در صدر فهرست قرار داشت.»

لیپ-بو تن بعد از معارفه به‌گفتن مدیرعامل تازه اینتل، در یادداشتی خطاب به کارکنان شرکت نوشت:

یکی از چیزهایی که در رابطه من خواهید آموخت این است که هیچ زمان از چالش‌ها دلسرد نمی‌شوم…من به یک فلسفه‌ی ساده باور دارم: فروتن باشید. سخت کار کنید. مشتریان خود را راضی نگه‌دارید. هنگامی به این سه باور مهم پایبند باشید، اتفاقات خوبی رخ می‌دهد. این فلسفه در همه مشاغلی که داشته‌ام، صادق بوده و روشی است که به گفتن مدیرعامل اینتل به کار خواهم گرفت.

تن این چنین اصرار کرد که مشتریان اینتل اکنون بیشتر از هر زمان فرد دیگر به اتحاد اینتل نیاز دارند:

مهم‌تر از همه، ما باید به گفتن یک تیم واحد کار کنیم. یکی از ماندگارترین درس‌هایی که در دوران دانشگاه آموختم، نه به‌گفتن دانشجو، بلکه به‌گفتن ورزشکار می بود. یاد گرفتم به هم‌تیمی‌هایم ایمان داشته باشم و به آن‌ها مطمعن کنم، چون می‌دانستم این یقین‌ترین راه برای پیروزی است و من از هیچ چیز به‌اندازه‌ی ناکامی بیزار نیستم. این ذهنیتی است که همه ما باید با تشکیل یک فرهنگ پیروز در سراسر اینتل از آن استقبال کنیم.

گلسینگر تلاش کرده می بود اینتل را به یک شرکت تشکیل تراشه برای مشتریان دیگر (فاندری) تبدیل کند؛پروژه‌ای که تا این مدت در مرحله های ابتدایی خود قرار دارد. این مطرح، تا بحال هزینه‌های سنگینی را به اینتل تحمیل کرده است و یکی از دلایل مهم برکناری گلسینگر محسوب می‌بشود.

بااین‌حال، تن پافشاری کرده است که ضمن درس گرفتن از اشتباهات قبل، مسیر تبدیل اینتل به یک فاندری برجسته را جستوجو خواهد کرد.

ما با همه توان تلاش می کنیم تا اینتل را به جایگاه تولیدکننده‌ی محصولاتِ ممتازِ جهانی بازگردانیم، خود را به گفتن یک فاندریِ پیشرو در سطح بین‌المللی تثبیت و رضایتِ مشتریان‌مان را بیشتر از پیش جلب کنیم. این دقیقاً همان چیزی است که شرایطِ جاری از ما می‌طلبد؛ بازسازیِ اینتل برای آینده‌.

اینتل هم چنان یکی از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان تراشه در جهان محسوب می‌بشود و فروش سالانه آن از مرز ۵۰ میلیارد دلار عبور می‌کند. پردازنده‌های این شرکت در بیشتر از ۷۰ درصد از کامپیوترهای شخصی و سرورهای جهان مورداستفاده قرار می‌گیرند و کارخانه‌های اینتل سهم قابل‌توجهی از ظرفیت تشکیل پیشرفته جهانی را در اختیار دارند.

بااین‌حال، اشتباهات استراتژیک در گسترش محصولات، جهت پیشی گرفتن رقیب ها شد. انویدیا و AMD نه‌تنها سهم بیشتری از بازار کامپیوترهای شخصی و سرورها را به خود تعلق داده‌اند، بلکه در عرصه‌ی تراشه‌های هوش مصنوعی نیز از اینتل جلو افتاده‌اند؛ به‌طوری که اینتل دیگر در بین ۱۰ شرکت برتر صنعت تراشه از نظر قیمت بازار جایی ندارد.

اینتل در زیاد تر دوران فعالیت خود، تنها تراشه‌هایی را تشکیل می‌کرد که برای محصولات داخلی طراحی شده بودند، نه برای مشتریان دیگر. سلطه‌ی چند دهه‌ای این شرکت بر صنعت نیمه‌هادی، بر پایه‌ی پیوند عمیق بین تشکیل پیشرفته و طراحی‌های داخلی محصولات خود محکم می بود. اما این پیوند به‌ظاهر ناگسستنی، زمان‌ها است که رو به زوال رفته و TSMC اکنون توانایی تشکیل قطعات گسترش یافتهتری را دارد.

پت گلسینگر، مدیرعامل اسبق اینتل، ناموافق جداسازی قسمت‌های این شرکت می بود. او تصمیم داشت شبکه‌ی کارخانه‌های اینتل را به‌شدت گسترش دهد و بزرگ‌ترین کارخانه‌ی تراشه‌سازی جهان را در اوهایو تأسیس کند. گلسینگر این چنین موفق شد نزدیک به ۸ میلیارد دلار از قانون CHIPS آمریکا را جذب کند، اما این پشتیبانی‌ها مشروط‌به دستیابی به اهداف تولیدی اشکار می بود و اینتل اکنون از برخی از برنامه‌های خود عقب مانده است. به گفتن مثال، اولین کارخانه اوهایو تا دهه‌ی ۲۰۳۰ آماده نخواهد شد. از نظر دیگر، دونالد ترامپ قانون CHIPS را به باد انتقاد گرفته و تردیدهای بیشتری را در رابطه ادامه‌ی حمایتدولت از این قانون به وجود اورده است.

اگرچه تا این مدت برنامه‌های دقیق تن برای هدایت اینتل اشکار نیست، اندوخته‌گذاران از انتصاب او استقبال کردند و سهام اینتل در معامله های پایانی روز چهارشنبه، بیشتر از ۱۰ درصد افزایش یافت. ماه قبل، گمانه‌زنی‌ها مبنی‌بر گمان جداسازی قسمت فاندری از قسمت طراحی، جهت رشد سهام اینتل شده می بود. در صورتی‌که اینتل بخواهد به استراتژی فاندری خود ادامه دهد، باید با شرکت تایوانی TSMC، پیشگام بلامنازع این بازار، رقابت کند. TSMC که تراشه‌های موردنیاز شرکت‌هایی همانند انویدیا، اپل و AMD را تشکیل می‌کند، در این حوزه سلطه‌ی کامل دارد.

دولت ترامپ ایده‌ی حمایتTSMC از قسمت فاندری اینتل را نقل کرده می بود، اما برنامه‌ی تازه این شرکت تایوانی برای اندوخته‌گذاری ۱۰۰ میلیارد دلاری در تاسیس کارخانه‌های خود در آمریکا، مشخص می کند که تمایلی به پیگیری این ایده ندارد. تا این مدت اشکار نیست که آیا لیپ-بو تن تصمیم دارد کسب‌وکار فاندری و طراحی تراشه اینتل را از هم جدا کند یا خیر. در صورت عدم جداسازی، به گمان زیاد قیمت سهام اینتل تا وقتی‌که اندوخته‌گذاران دید شفاف‌تری نسبت‌به نقشه‌ی راه تشکیل این شرکت اشکار نکنند، افزایش نخواهد یافت. علاوه‌براین، اینتل باید ثابت کند که می‌تواند محصولاتی برتر از رقبایی همچون TSMC تشکیل کند.

به نظر می‌رسد اینتل حتی در صورت پایبندی به برنامه‌ی فاندری، روال گسترش‌ی تشکیل خود را با احتیاط بیشتری ادامه دهد. دیو زینسنر، مدیر مالی اینتل که بعد از برکناری گلسینگر به طور موقت سمت مدیرعاملی را برعهده داشت، خبرداد که اینتل تا زمان افزایش تقاضا، ظرفیت جدیدی را اضافه نخواهد کرد.

اما حتی نگه داری کارخانه‌های جاری، ازجمله در ایالت‌های اورگان، آریزونا، نیومکزیکو و ایرلند، هزینه‌های سرسام‌آوری روی دست اینتل می‌گذارد. این شرکت در سال قبل با زیان ۱۹٫۲ میلیارد دلاری روبه رو شد و انتظار می‌رود این روال حداقل تا سه ماهه سپتامبر ادامه یابد. افزایش هزینه‌های اندوخته‌گذاری و تحقیق‌وتوسعه، درحالی‌که درآمد اینتل افت یافته، سختی مضاعفی بر این غول تراشه‌سازی داخل کرده است.

با همه این سخن‌ها، اینتل هم چنان در داغ‌ترین قسمت صنعت نیمه‌هادی، یعنی تشکیل تراشه‌های هوش مصنوعی برای مراکز داده، به شدت از رقبای خود عقب مانده است؛ حوزه‌ای که انویدیا در آن برتری مطلق دارد.

به باور راسگون، تحلیلگر شرکت Bernstein، اگر تن نتواند اینتل را احیا کند، «احتمالا اینتل واقعاً دیگر قابل احیا نباشد.»