احیا پیشرانههای وویجر ۱ پس از ۲۱ سال موفقیت شگفتانگیز ناسا در بینستارهای, تیم مهندسی توار جت (JPL) ناسا با انجام یک عملیات ریسکپذیر و بیسابقه، پیشرانههای اصلی کنترل موقعیت فضاپیما وویجر ۱ را پس از گذر ۲۱ سال از غیرفعال بودن، مجدداً فعال کرد. این موفقیت در فاصلهای نزدیک به ۲۵ میلیارد کیلومتر از زمین و درست پیش از قطع ارتباط برنامهریزی شده برای ارتقای آنتنهای شبکه فضای دوردست (DSN) محقق شد.

چالش فنی رسوب در لولهها و از کار افتادن گرمکنها پیشرانههای کنترل موقعیت نقش حیاتی در حفظ جهت آنتن فضاپیما به سمت زمین دارند. از سال ۲۰۰۴، گرمکنهای داخلی این پیشرانهها دچار خرابی شدند و تیم مأموریت با قائل شدن اینکه مشکل حلنشنی است، به سراغ پیشرانههای dự ò رفت. اما پیشبینیها حاکی بود که پیشرانههای فعلی نیز در پاییز ۲۰۲۵ به دلیل تجمع رسوبات سیلیس در لولههای سوخت، از کار میافتند.

استراتژی نجات ریست کردن مدار کنترل مهندسان فرضیه مطرح کردند که یک خطای نرمافزاری در یک مدار کنترل، یک کلید را در حالت خطا قفل کرده است.

این کار اما ریسک انفجار را به همراه داشت، زیرا اگر سیستم خودکار فضاپیما انحراف را پیش از به دمای مناسب رسیدن پیشرانهها تشخیص میداد، میتوانست پیشرانههای dự ò را آتش بزند و باعث ناپایداری شود. اجرای دقیق در فاصله بینستارهای با تاخیر ارتباطی ۲۳ ساعته یکطرفه، تیم باید ردیاب ستاره را با دقت بالا کالیبراسیون میکرد تا جهتگیری دقیق حفظ شود. عملیات با موفقیت انجام شد و پیشرانههای اصلی پس از دو دهه، مجدداً فعال گردیدند.

تاد باربر، مدیر سامانه پیشرانش، این لحظه را یک معجزه دیگر برای مأموریت وویجر نامید. اهمیت استراتژیک پیش از قطع ارتباط آنتن کانبرا آنتن ۷۰ متری ایستگاه فضایی ژرف ۴۳ در کانبرا، استرالیا، تنها ایستگاهی است که میتواند با وویجر ۱ در فضای بینستارهای ارتباط برقرار کند. این آنتن از ۴ مه ۲۰۲۵ تا فوریه ۲۰۲۶ برای ارتقا خاموش خواهد شد.

۹۷۷ به سفر رفته، دورترین شیء ساختهدستی بشر است.

با وجود خاموش شدن بسیاری از ابزارها و چالشهای سنی، این کاوشگر همچنان دادههای منحصربهفرد از بستر میانستارهای ارسال میکند. موفقیت اخیر، شاهد نبوغ مهندسان ناسا در مدیریت ثروت فنی یک مأموریت تاریخی است که پس از نزدیک به نیم قرن، همچنان مرزهای دانش انسانی را توسعه میدهد.