نظریه جدید ماده تاریک میتواند باقیماندههای سردشده ذرات پرانرژی اولیه باشد, حدود ۱۳.۷ میلیارد سال پیش، در لحظاتی که جهان در فضایی بسیار فشرده و کوچکتر از یک اتم محصور بود، یک رویداد کوانتومی شگفتانگیز در حال وقوع بود. در این محیط پرانرژی، ذراتی از هر نوع با سرعتهای بالا در حرکت بودند و به طور مداوم با یکدیگر برخورد میکردند و در هم میلولیدند.

مکانیزم جفتشدن فرمیونهای دیراک در جهان اولیه بر اساس مدل نامبو و جونا-لازینیو برای سنتز نوکلئونها، گروهی خاص از ذرات به نام فرمیونهای دیراک، پتانسیل جفتشدن با یکدیگر را در شرایطی مشابه جفتهای کوپر در ابررساناها داشتند. اگرچه فیزیک حاکم بر این فرآیند حتی برای مکانیک کوانتومی نیز پیچیده است، اما پیامدهای آن برای درک تورم کیهانی و گسترش جهان حائز اهمیت است.

تمام این مدلها تا کنون بر فرض برابری دما در فضای اولیه استوار بودهاند. تأثیر عدم اعتدال حرارتی بر پیدایش ماده تاریک لیانگ و کالدول پرسیدند چه اتفاقی میافتد اگر ویژگیهای حرارتی دیگر نیز در محاسبات لحاظ شود؟

مشابه تبدیل یک ابر طوفانی پرانرژی به یک طوفان یخزده است.

لیانگ توضیح میدهد شگفتانگیزترین بخش مدل ریاضی ما، کاهش ناگهانی انرژی است که چگالی انرژی بالا را به حالت تودهای با انرژی پایین متصل میکند. سازگاری با مشاهدات کیهانی و تستپذیری نظریه این نظریه نه تنها مکانیزم تبدیل انرژی به ماده تاریک را تشریح میکند، بلکه توضیح میدهد که بخش بزرگی از انرژی اولیه جهان به کجا رفته است.

برخلاف بسیاری از فرضیات دیگر درباره ماهیت ماده تاریک، این مدل با دادههای موجود قابل آزمون است. تبدیل ذرات داغ و پرانرژی به پیوندهای سرد، ردپایی در تابش پسزمینه کیهانی (CMB) ایجاد میکند که میتواند شواهدی در حمایت از این ایده باشد که فرمیونهای دیراک حداقل یکی از منابع ماده تاریک هستند.