پیشگامان واقعی فضا پایونیرها، نخستین کاوشگران فراسوی منظومه شمسی, پیش از آنکه فضاپیماهای وویجر با صفحههای طلایی خود شهرت جهانی یابند، مأموریتهای پایونیر ۱۰ و ۱۱ به عنوان نخستین سفیران بشر به عمق کهکشان گام برمیداشتند. این کاوشگران پلاکهای مشهوری را حمل میکردند که شامل موقعیت منظومه شمسی در کیهان با استفاده از تپشهای تپاخترها، مکان زمین و تصاویری از یک مرد و زن برهنه در کنار خود فضاپیما بود.
این اقدام، پایونیرها را به نخستین مأموریتهای فضایی تبدیل کرد که به طور مستقیم پیامهایی برای تمدنهای فرازمینی میفرستادند. وضعیت فعلی و مسیر آینده پایونیرها با وجود اینکه پایونیرها چند سال پیش از وویجرها پرتاب شدند، اکنون فضاپیما وویجر ۱ دورترین شیء مصنوعی بشر از خورشید و زمین است. وویجر ۲ نیز در ژوئیه ۲۰۲۳ از پایونیر ۱۰ جلو زد و پایونیر ۱۱ در رتبه چهارم قرار دارد.
پدیده آنومالی پایونیر تیمهای ناسا سالها پس از گذر این فضاپیماها از سیارات بیرونی، همچنان سیگنالهای آنها را ردیابی میکردند.
آخرین تماس با پایونیر ۱۰ در ژانویه ۲۰۰۳ از فاصله ۱۲.۲۳ میلیارد کیلومتری و با پایونیر ۱۱ در نوامبر ۱۹۹۵ از فاصله ۶.۴ میلیارد کیلومتری برقرار شد. این رهگیری طولانی منجر به کشف یک پدیده شگفتانگیز شد هر دو فضاپیما پس از عبور از فاصله ۲۰ واحد نجومی از خورشید، با افت غیرقابلتوضیحی در سرعت روبرو بودند و از مسیر پیشبینیشده عقب میماندند.
تحلیل علل فنی در ابتدا دانشمندان گمان میرفتند که احتمالاً درک ما از گرانش در فاصلههای وسیع ناقص است. اما چون هیچ فضاپیما دیگری چنین رفتاری نشان نداد، مشخص شد ریشه مسئله در خود فضاپیماها نه در قوانین فیزیک جهان است.
ضایی پایونیرها همانطور که از نامشان بر میآید، پیشگامان واقعی بودند که الهامبخش مأموریتهای وویجر و حتی نیو هوریزونز شدند.
کاوشگر نیو هوریزونز پس از بازدید از پلوتو و آروکوت، به عنوان پنجمین فضاپیما قرار است منظومه شمسی را ترک کند. مأموریتهای پایونیر با مطالعه مستقیم سیارات گازی غولپیکر و فضای بیرونی منظومه شمسی، پایههای علمی را برای موفقیتهای بعدی فراهم آوردند. در واقع، پایونیرها پرواز کردند تا وویجرها بتوانند اوج بگیرند.
