چگونه علم ما سن منظومه شمسی و سیارهها را با دقت بالا میکند؟, هرگاه دانشمندان میخواهند سن یک سنگ، شهابسنگ یا سیاره را مشخص کنند، فقط به یک عنصر یا متد تکیه نمیکنند. به جای آن، از چندین سیستم رادیومتری مختلف استفاده میکنند که هر کدام شبیه یک ساعت جداگانه عمل میکنند. ترکیب نتایج این ساعتها به ما اجازه میدهد تا تاریخچه های فضایی را با अधिक دقت و اطمینان بازسازی کنیم.سیستم اورانیوم-سرب برای بسیارقدیمی مناسب است.

اورانیوم-۲۳۸ به سرب-۲۰۶ و اورانیوم-۲۳۵ به سرب-۲۰۷ تبدیل میشود و نیمهعمر این ایزوتوپها میلیارد سال است. به همین دلیل، این روش برای ä و سیارههای اولیه که به دوران تاسیس نظام شمسی برمیگردند، دقیقترین ابزار است.در، سیستم آلومینیوم-۲۶/منیزیم-۲۶ به دلیل نیمهعمر کوتاهش (~۷۳۰ هزار سال) برای ین چند میلیون سال پس از تاسیس شمسی به کار میرود.

شیمیایی در مناطق مختلف فضا مفید است.

این ساعت ما را قادر میسازد تا زمانی ساخت و نجومسą را داشته باشیم و ą زمانی بین سیارهها و شهابسنگها را بررسی کنیم.همه این روشها وقتی به یک نتیجه نزدیک میرسند، ما به اطمینان بیشتری میرسیم که عدد प्राप्त شده دقیق است. به کمک این تکنیکها، المواد جامد نظام شمسی (که در شهابسنگها یافت میشوند) سن ۴٫۵۶۸ میلیارد سال دارند.زمیاه و ماه کمی جوانتر هستند (حدود ۴٫۵۱ میلیارد سال) و خورشید تخمینใกล้ به ۴٫۵۷ میلیارد سال قدمت دارد.

یوم (۲۳۵/۲۳۸) در کل نظام شمسی همیشه ثابت بوده است.

بر ایناساس، سنهای رادیومتریکی بین ۴٫۵۴ تا ۴٫۵۷ میلیارد سال محاسبه میشد.اما در نزدیک به ۱۰ سال پیش، دستگاههای بسیار دقیقتری ساخته شد که بتوانند بیáděهای بسیار ریز را اندازهگیری کنند. نتایج نشان داد که برخی شهابسنگها نسبت ۲۳۵ به ۲۳۸ را برابر با مقدار پیشفرض نمیدانند؛ در برخی موارد تا ۶٪ تغییر مشاهده شد!این انحراف بمثابه هشدار بود؛ چون اگر فرضیه نسبت اولیه اشتباه باشد، تمام محاسبات سن ممکن است یک کوچک داشته باشند.

نیمهعمر کوتاهتر. این عنصر در حضور داشت اما امروز است.

در فرآیند שלו، بخشی به ۲۳۵ تبدیل شده است.به عبارت دیگر، ۲۳۵ در برخی é hé ü است؛ به عبارت واضح، ساعت طبیعی ما عقربهی مخفی دیگری داشته که اخیراً شناسایی شده است.با rô، محققان ä, ä ۴٫۵۶۸ میلیارد سال ۱ ملیون سال – äنوشتههای جدید نشان میدهند علم همیشه بازنگریپذیر است؛ حتی وقتی که یقین داریم، باید با ابزارهای بازنگری دوباره بررسی کنیم.

از نظر دیگر، نظام شبیه یک آزمایشگاه طبیعی عمل میکند؛ عناصر راداکتیو منقرض مانند کوریوم یا آلومینیوم-۲۶ اطلاعاتی را میدهند که در هیچ جای دیگری روی زمیین دسترس نیست.

این دقت بالا ما را قادر میسازد تا زمانá، של טיאו עם ארץ، Měsí ù خورشید به عنوان اولین عضو نظام شمسی حدود ۴٫۵۷ میلیارد سالقدیمیترین مواد جامد (شهابسنگها) ۴٫۵۶۸ میلیارد سال – نشانگر آغاز تآکُل سیاراتزمین و ماه حدود ۴٫۵۱ میلیارد سالمشتری احتمالا اولین سیارهای که شکل گرفت، احتمالاً در ۱ تا ۲ میلیون سال اول, هرگاه دانشمندان میخواهند سن یک سنگ، شهابسنگ یا سیاره را مشخص کنند، فقط به یک عنصر یا متد تکیه نمیکنند.

به جای آن، از چندین سیستم رادیومتری مختلف استفاده میکنند که هر کدام شبیه یک ساعت جداگانه عمل میکنند. ترکیب نتایج این ساعتها به ما اجازه میدهد تا تاریخچه های فضایی را با अधिक دقت و اطمینان بازسازی کنیم.سیستم اورانیوم-سرب برای بسیارقدیمی مناسب است. اورانیوم-۲۳۸ به سرب-۲۰۶ و اورانیوم-۲۳۵ به سرب-۲۰۷ تبدیل میشود و نیمهعمر این ایزوتوپها میلیارد سال است.

به همین دلیل، این روش برای و سیارههای اولیه که به دوران تاسیس نظام شمسی برمیگردند، دقیقترین ابزار است.در، سیستم آلومینیوم-۲۶/منیزیم-۲۶ به دلیل نیمهعمر کوتاهش (~۷۳۰ هزار سال) برای. ۲۶, -۲۶. ۸۷/-۸۷ ۴۹…, ۴.۵۶۸. ( ۴.۵۱ ) ۴.۵۷. ۴.۶. (/). ۴.۵۴–۴.۵۷. ۱۰,., ; ۶ %!.., –,.,..,., ۴.۵۶۸. ۱,.,.,., -۲۶.,. ۴.۵۷ ۴.۵۶۸ – ۴.۵۱ ۱–۲