یوشینوری اوبایاشی، راهنمای داوطلب موزه بمب اتمی هیرشیما، بیان میکند که بازدیدکنندگان اغلب تصور میکنند شهروندان در لحظه انفجار هستهای تبخیر شدهاند و سایههای بدن آنها بر سطوح باقی مانده است.
این باور رایج اگرچه درکپذیر است، اما با واقعیت علمی همخوانی ندارد. ميناکو اوتانی، استاد بازنشسته دانشگاه هیرشیما، توضیح میدهد که برای تبخیر کامل بدن انسان انرژی بسیار زیادی نیاز است و حتی در صورت سوختن بافتها، اثری از استخوانها یا بافت کربنیزه شده باقی میماند.
تحقیقات نشان میدهد که سایههای دیده شده بر دیوارها و زمین، اثرات تبخیر أجسام نیستند. در واقع، بمب اتمی در انفجار کرد و انرژی شدید خود را به محیط آزاد نمود. اجسام مختلف از جمله انسانها، حیوانات و اشیاء بیجان، بخشی از این انرژی را جذب کردند و مانع از رسیدن آن به سطحهای پشت خود شدند.
در نتیجه، نواحی اطراف این اجسام تحت تأثیر پرتوهای گرما و نور قرار گرفتند و رنگزدایی شدند، در حالی که ناحیهی بایستهی اجسام رنگ اصلی خود را حفظ کرد. این پدیده شبیه به سایه است، اما در حقیقت اثر محافظت اجسام در برابر انرژی مخرب است.
تلاشهای گستردهای برای حفظ این اثباتهای تاریخی انجام شده است. در موزه یادبود صلح هیرشیما، نمایی با عنوان سایه انسانی حکشده بر سنگ پلههای سنگی را نمایش میدهد که در صبح ششم اوت ۱۹۴۵، فردی ناشناس بر آنها نشسته بود و بلافاصله جان باخت. هویت این شخص تا امروز ناشناخته مانده است.
این سایهها یادمانهای خاموش اما قدرتمند از وحشت جنگ هستهای هستند که به ههای آینده هشدار میدهند. موزه هیرشیما با حفظ این آثار، رسالة صلح و خلع سلاح هستهای را به تمام جهان میرساند.



