همزیستی هزاران ساله انسان و تنبلهای غولپیکر در آمریکای جنوبی؛ شواهد نوین انقراض تدریجی را تایید میکنند

همزیستی هزاران ساله انسان و تنبلهای غولپیکر در آمریکای جنوبی؛ شواهد نوین انقراض تدریجی را تایید میکنند, تحقیقات جدید تاریخگذاری مولکولی نشان میدهد که تنبلهای زمینی غولپیکر (مگاتریوم) و سایر بزرگزیاگان آمریکای جنوبی، هزاران سال طولانیتر از برآوردهای پیشین در کنار انسانها زیست کردهاند.

این یافتهها، نظریههای کلاسیک درباره انقراض ناگهانی این گونهها در پایان دوره پلیستوسن را به چالش میکشند و سناریوی انقراض تدریجی را تقویت میکنند.بزرگزیاگان و غم انقراض در قاره جنوبیبزرگزیاگان جانورانی هستند که وزن آنها از ۴۵ کیلوگرم (در برخی تعریفها تا ۱۰۰ کیلوگرم) فراتر میرود.

در پیش از تاریخ، آمریکای جنوبی سرزمینی برای تنوعی شگفتانگیز از این موجودات بود آرمادیلوهای غولپیکر، فیلهای نوتیوماستودون، گربههای دندانخنجری (اسمیلودون) و تنبلهای زمینی چندتنی مانند ارموتریوم. نظریه رایج تا به امروز این بود که حدود ۱۱٬۷۰۰ سال پیش، همزمان با گرمایش جهانی و گسترش جمعیت انسانها، این گونهها به طور همزمان منقرض شدهاند.شکار انسان یا تغییر اقلیم؟

ه، عامل اصلی کاهش تنوع این گروه در مقیاس جهانی بوده است.

در مقابل، فابیو هنریکو کورتیس فاریا و همکارانش در دانشگاه فدرال ریو دو ژانیرو، با استناد به دادههای تازه، عکس پیچیدهتری را ترسیم میکنند انقراض بسیاری از گونهها هزاران سال پس از ورود انسان به قاره رخ داده و گونههایی چون گوزن که هدف آسان شکار بودند، همچنان باقی ماندهاند.

این مشاهدات، نظریه انقراض ناشی از شکار به تنهایی را تضعیف میکند.شواهد رادیوکربنی حیات تا هزارههای اخیرگروه پژوهشی با استفاده از روش تاریخگذاری رادیوکربن، قدمت دندانهای هشت نمونه پیش از این مطالعهنشده از برزیل را تعیین کرد. نمونهها شامل اسمیلودون پوپولاتور، نوتیوماستودون پلاتنسیس، ارموتریوم لوریلاردی (تنبل غولپیکر) و پالئولاما ماژور (لامای بزرگ منقرض) بود.

این دو گونه آخرین بزرگزیاگان شناختهشده آمریکای جنوبی محسوب میشوند.فرآیند تدریجی به جای رویداد ناگهانیایسمار دی سوزا کاروالیو، از اعضای تیم تحقیق، تأکید میکند که انقراض پلیستوسن-هولوسن یک رویداد ناگهانی نبوده، بلکه فرآیندی تدریجی با کاهش تدریجی تنوع پستانداران در طول زمان بوده است.

بر اساس تحلیل گروه کورتیس، عامل اصلی انقراض در آمریکای جنوبی تغییرات محیطی بوده در دوره هولوسن، گسترش جنگلها و انقباض علفزارها، زیستگاههای حیاتی بزرگزیاگان را به شدت محدود کرد.

را با بقای برخی بزرگزیاگان در آسیا تا دوره هولوسن همخوانی میدهد.

سورش سینگ از دانشگاه بریستول نیز میگوید که مطالعه جدید تصویری روشن از اثرات همزمان فعالیتهای انسانی و تغییرات اقلیمی ارائه میدهد ترکیب فشار انسانی و تغییر اقلیم، عامل مهم نابودی بزرگزیاگان بوده است؛ بنابراین حتی اگر انسانها تنها مقصر نباشند، نمیتوان آنها را کاملاً بیتقصیر دانست.نتایج کامل این پژوهش در نشریه منتشر شده است.

مطالب مشابه