حیوانات بزرگ‌تر عمر طویل‌تر و سلول‌های بیشتری دارند که امکان پذیر ازکار بیفتند؛ به این علت انتظار می‌رود که درمعرض خطر زیاد تر ابتلا به سرطان قرار داشته باشند. یک تجزیه‌وتحلیل جامع از ۲۶۳ گونه مشخص می کند که واقعاً این چنین است، اما این چنین اشکار شده که برخی از حیوانات بزرگ‌تر راه حلهایی برای افت این خطر تکامل داده‌اند.

به‌گزارش نیوساینتیست، جورج باتلر، نویسنده‌ی مهم مقاله از دانشگاه کالج لندن، می‌گوید: «ما اولین شواهد تجربی را اراعه می‌کنیم که مشخص می کند بین اندازه‌ی بدن و مقدار شیوع سرطان ربط وجود دارد؛ به این معنی که گونه‌های بزرگ‌تر زیاد تر از گونه‌های کوچک‌تر به سرطان مبتلا خواهد شد.»

نتایج مطالعه‌ی تازه در تضاد با مطالعات قبلی است که هیچ ارتباطی بین جرم بدن و نرخ سرطان نیافته بودند. اما باتلر می‌گوید، تعداد بسیاری از این مطالعات‌ فقط تعداد محدودی از گونه‌ها برای مثال چند ده گونه را بازدید کرده بودند.

تیم تحقیقاتی فهمید شد که گمان ابتلا به سرطان در زمان مرگ، در حیوانات بزرگ‌تر مقداری زیاد تر از حیوانات کوچک‌تر می بود. در بین پرندگان و پستانداران، هر یک درصد افزایش در جرم بدن، به‌طور میانگین با ۰٫۱ درصد افزایش در نرخ سرطان همراه می بود. داده‌های مربوط به جرم بدن برای خزندگان و دوزیستان در دسترس نبوده است؛ به این علت تیم پژوهشی از طول بدن به‌گفتن معیار جانشین منفعت گیری کرد و دریافت که هر یک درصد افزایش در طول بدن، به‌طور میانگین با ۰٫۰۰۳ درصد افزایش در نرخ سرطان همراه است.

باتلر و تیمش می‌گویند که یافته‌های آن‌ها ایده‌ای قدیمی به نام پارادوکس پیتو را به چالش می‌کشد. این پارادوکس گفتن می‌کند که نرخ سرطان باید مشابه با اندازه‌ی بدن افزایش یابد؛ اما در حقیقت این گونه نیست.

از نظر دیگر، ورا گوربونوا،‌ از دانشگاه روچستر در نیویورک، می‌گوید که ضعف همبستگی مشاهده‌شده هم چنان به توضیح نیاز دارد. او می‌گوید: «افزایش خطری که مشاهده شده زیاد زیاد جزئی است و اصلاً با اندازه‌ی بدن مشابه نیست. اگر حیوان کوچکی همانند موش را در نظر بگیرید ، انسان تقریبا ۱۰۰ برابر بزرگ‌تر و فیل ۱۰۰۰ برابر بزرگ‌تر است؛ اما نرخ سرطان در انسان ۱۰۰ برابر زیاد تر و در فیل ۱۰۰۰ برابر زیاد تر از موش نیست.» گوربونوا می‌گوید، این نوشته مشخص می کند که گونه‌های بزرگ‌تر راه‌های بیشتری برای محافظت از خود در برابر سرطان تکامل داده‌اند.

در واقع، تیم پژوهشی با منفعت گیری از درخت‌های تکاملی برای بازدید شدت تحول اندازه‌ی بدن گونه‌ها دریافت که گونه‌های پرندگان و پستانداران با اندازه‌ی شبیه، اگر در طول تکامل خود افزایش اندازه‌ی سریع‌تری را توانایی کرده بودند، دفاع‌های بهتری در برابر سرطان داشتند.

گوربونوا می‌گوید فهمیدن عمیق‌تر چگونگی مقاومت برخی از حیوانات در برابر سرطان می‌تواند به درمان‌های تازه برای انسان منجر بشود. او می‌گوید: «اگر فهمید شوید که در این حیواناتِ مقاوم به سرطان، مسیرهای بیولوژیکی خاصی وجود دارد که به‌طور متغیری تنظیم شده‌اند، می‌توانیم به گفتن مثال، مولکول‌های کوچکی طراحی کنیم که این مسیرها را مقصد قرار دهند و سپس سلول‌های سرطانی را به طور مؤثرتری از بین ببرند یا حتی از ابراز سرطان جلوگیری کنند.» گوربونوا اضافه می‌کند: «این داروها به گمان زیادً زیاد امیدوارکننده خواهند می بود؛ چون این مکانیسم‌ها در طی میلیون‌ها سال تکامل، مورد آزمون و اشتباه قرار گرفته‌اند.»

مطالعه در مقالات آکادمی ملی علوم ایالات متحده آمریکا انتشار شده است.