میدان مغناطیسی ماه کشف جدید درباره مغناطیسی شدن سنگهای قمر بدون دیناموی مرکزی, پژوهشگران با ارائه یک نظریه ترکیبی، تازهترین توضیح را برای پدیده مغناطیسی شدن سنگهای ماه در حالی که این سیاره همواره فاقد میدان مغناطیسی قوی بوده است، ارائه کردهاند. این فرضیه جدید، عناصر دو نظریه کلاسیک یعنی دینامو و برخورد پلاسما را با هم ادغام میکند و نقش موج ضربهای ناشی از برخوردهای سیارکی را برجسته میسازد.
نظریه ترکیبی دیناموی ضعیف و ضربه سیارکی بر اساس مدلسازیهای انجام شده، ماه در دوران اولیه یک دیناموی ضعیف داشته که میدانی مغناطیسی حدود ۵۰ برابر ضعیفتر از زمین تولید میکرد. اما این میدان به تنهایی قادر به ثبت مغناطیسیته در سنگها نبود. محققان با تمرکز بر حوضه ایمبریوم، نشان دادند که برخورد یک سیارک بزرگ میتواند ابری از پلاسما ایجاد کند که بخشی از آن به فضا پراکنده و باقیمانده به سمت دیگر ماه جریان مییابد.
مکانیزم تقویت لحظهای میدان مغناطیسی این جریان پلاسما باعث میشود میدان مغناطیسی ضعیف اولیه برای مدت تقریبی ۴۰ دقیقه به شدت تقویت شود.ستا گردند.
این پدیده شبیه به پرتاب کارتهای بازی در یک میدان مغناطیسی است که پس از برخورد، جهت جدیدی به خود میگیرند. شواهد در نمونههای ماهی و مأموریتهای آینده این سناریو اگرچه پیچیده و وابسته به شرایط خاصی است، اما پاسخ نهایی احتمالاً در تحلیل نمونههای تازه ماه نهفته است. محققان انتظار دارند که نمونههایی که مأموریتهای آرتمیس ناسا جمعآوری میکنند، هم نشانههای میدان مغناطیسی بالا و هم اثرات شوک برخوردی را نشان دهند.
در گذشته، نمونههایی که نشانه شوک داشتند معمولاً نادیده گرفته میشدند، اما اکنون این ویژگیها کلید حل معما محسوب میشوند. مقاله کامل این تحقیق در مجله ساینس ادوانسز منتشر شده است.
