مجله نارنجیپوش در گزارشی علمی به بررسی امکان ایجاد سیاهچاله تنها از انرژی نور پرداخته است. جئونها که در گذشته به عنوان یادگاری از عصر تفکرات نظری شناخته میشدند، کرمچالهها و سفیدچالهها را به عنوان مدلهای ریاضی پیش رو داشتند، اما یکی از انواع آنها به نام کوگلبلیتس در ادبیات علمیتخیلی به عنوان منبع نیروی شگفتانگیز معرفی میشود.
کوگلبلیتسها سیاهچالههای بسیار کوچک در مقیاس پروتونی هستند که در تراکم شدید پرتوهای پرانرژی نور، همانند لیزرهای قدرتمند آینده، میتوانند شکل بگیرند. در مقیاس کوانتومی، میدانهای الکترومغناطیسی قوی در خلأ تقریبا تضمین میکنند که جفتهای الکترون و پوزیترون از نوسانات کوانتومی ظاهر شوند، پدیدهای که تحت تأثیر شوینگر شناخته میشود.
آلوارز دومینیگز در مقالهای که در پایگاه پیشانتشار آرکایو با شناسه 2405.02389 در دسترس است، نشان داده که این اثر مانع از شکلگیری کوگلبلیتسها در محدودهای از کسری از ابعاد پروتون تا تقریبا دو برابر سیاره مشتری میشود. انباشت انرژی نور در یک نقطه، انرژی لازم برای ایجاد جفتهای ذرات باردار را فراهم میکند که با سرعت نزدیک به نور ظاهر و ناپدید میشوند و از اینرو مانع از رشد حفره فضازمان و تبدیل آن به افق رویداد سیاهچاله میگردند.
پژوهشگران در نتیجهگیری خود تأکید کردهاند که تحلیلها قویا مشخص میکند شکلگیری سیاهچالهها تنها از پرتوهای الکترومغناطیسی، چه در آزمایشگاههای فرضی و چه در شرایط نجومی طبیعی، غیرممکن است. با این حال، در شرایط بسیار شدید جهان آغازین، امکان وجود سایر اشکال جئون مانند مبتنی بر امواج گرانشی همچنان به عنوان یک معما باقی مانده است.



