به گزارش زومیت، ابریشم عنکبوت از غدههای مخصوص درون بدن این موجودات ریزیده شده و بسته به نوع آن، از یکی از هفت غدهی مختلف تولید میگردد. هیچ گونه عنکبوتی دارای تمام این هفت غده نمیباشد، هرچند بسیاری از گونهها چندین غده فعال دارند. برای مثال، عنکبوتهای گردباف پنج غدهی تولید ابریشم در بدن خود دارند.
ابریشم با کمک اندامهای تارریسی که در انتهای آنها ساختارهایی شبیه به فوهه وجود دارد، از غده خارج شده و به حالت جامد در میآید. این ماده در ابتدا مایع است و تحت تأثیر گرانش یا کشش ناشی از پاهای عقبی عنکبوت از بدن بیرون میآید و سپس سفت میشود. بسته به نوع غدهی مورد استفاده، محصول نهایی میتواند سخت یا نرم باشد.
برخی از ابریشمها در تار نقش سیمان را ایفا کرده و ساختار را تقویت میکنند، در حالی که برخی دیگر مانند پوششهای چسبنده عمل نموده و حبههای چسبناک روی آنها تشکیل میشوند. ابریشم دراگلین یکی از مفیدترین انواع است که عنکبوتها هم برای فرار از شکارچیان و هم برای ساختن پایههای اصلی تار از آن بهره میبرند. تار چرخمانند در ابتدا با یک مارپیچ کمکی تقویت شده که حین بافتاری به عنوان حمایتی عمل میکند؛ سپس این مارپیچ در فواصلی قطع شده و با یک مارپیچ نگهدارنده جایگزین میگردد که سطحش با حبابهای کوچک از ماده چسبناک پوشانده شده است.
با وجود ظاهر خطرناک تار، تمام ابریشمهای تولیدشده چسبنده نیستند. علاوه بر این، پنجههای تخصصی روی پاهای عنکبوت به همراه نحوهی قرارگیری هوشمندانهی بدن روی تار، باعث میشود عنکبوت از تماس مستقیم با بخشهای چسبنده دور بماند. پاها نیز با ترکیبی از پرزهای نچسب و پوشش شیمیایی چسبندگی پوشانده شدهاند که در همافزایی با حرکات دقیق و محاسبهشده، عنکبوت را از گرفتاری در تار خود در امان نگه میدارد.
برخی عنکبوتها در اجتناب از نواحی خطرناک تار به مهارت بسیار بالایی دست یافتهاند. عنکبوت شبنمچکان به عنوان مثال در تارهای عنکبوتهای گردباف سکونت میاختیارد و به نظر میرسد این رابطه یکطرفه و مخرب برای میزبان باشد، اما در واقعیت، هنگام پوستاندازی و بیدفاعی موقت گردباف، عنکبوت کوچک مفتخور شبنمچکان میتواند خود به شکارچی تبدیل شده و گردباف را تهدید نماید.



