محققان تأکید میکنند که در حالت جاری ما میتوانیم در همه جهتها تا فاصلهی ۴۶٫۱ میلیارد سال نوری را رصد کنیم، اما جابهجایی ۱۷ میلیون سال نوری از موقعیت جاری تنها معادل ۰٫۰۳۷ درصد شعاع جهان قابل مشاهده است.
بر پایهی شواهد رصدی، تنها ما در نزدیکی مرکز جهان قرار نداریم، بلکه هر ناظری در هر کهکشانی میتواند به این نتیجه برسد که در مرکز جهان یا بسیار نزدیک به آن قرار دارد. صرفنظر از موقعیت ما در جهان، میدانیم که فاصلهی قابل توجهی از بیگبنگ داریم.
هرچه ما رصد میکنیم مربوط به لحظهای است که نور سفر خود را آغاز کرده و در طول مسیر تحت تأثیر حرکت نسبی و انبساط جهان دچار انتقال طیفی شده است. بر پایهی محل زندگی ناظر، یک دو قطبی در تابش پسزمینه کیهانی وجود دارد که متناظر است با حرکت صدها یا حتی هزاران کیلومتر بر ثانیه در یک جهت مشخص.
زمان سپری شده از بیگبنگ و فواصلی که میتوانیم مشاهده کنیم، محدود است. بخشی از جهان که به آن دسترسی داریم، تنها جزء کوچکی از کل چیزی است که در بیرون وجود دارد. جهان ممکن است بسیار بزرگ باشد، روی خود برگشته باشد یا بینهایت باشد؛ ما نمیدانیم.
تنها از یک امر یقین داریم و آن انبساط جهان است. تابشهایی که از جهان عبور میکنند، به طول موجهای بلندتر کشیده میشوند، تراکم کمتری نشان میدهند و به این ترتیب، قبلهی اجرام دوردست بر ما ظاهر میشود. پرسش مرکز جهان کجا است؟ پرسشی عمیق است، اما پاسخ واقعی که هیچ مرکزی وجود ندارد، احتمالا عمیقترین نتیجهگیری ممکن است.



