اولین مطالعه طویلمدت و چندنژادی در ایالات متحده که به بررسی رابطه پدربودن و سلامت قلبیوعروقی پرداخته، نتایجی نگرانکننده را آشکار کرده است. محققان دانشگاه نورثوسترن با پیگیری ۲۸۱۴ مرد در بازه سنی ۴۵ تا ۸۴ ساله تا ۱۸ سال، دریافتند که پدران در سالهای بالا زندگی، سلامت قلبی بدتری در مقایسه با مردان غیرپدر دارند.
دکتر جان جیمز پارکر، پزشک متخصص داخلی و اطفال و نویسنده اصلی تحقیق، توضیح میدهد مسئولیت اضافی مراقبت از کودک و استرس ناشی از پدربودن، امکان حفظ سبک زندگی سالم مانند رژیم غذایی مناسب و ورزش منظم را برای مردان دشوار میکند.
سلامت قلب شرکتکنندگان از طریق ترکیب گزارشهای خودآشکار درباره رژیم غذایی، فعالیت بدنی و عادات سیگارکشی، بهعلاوه اندازهگیری شاخص توده بدنی، فشار خون، کلسترول و قند خون ارزیابی شده بود. نتایج نشان داد که پدران بهطور کلی امتیازهای پایینتری در شاخصهای سلامت قلبیوعروقی کسب میکنند.
پدران جوانتر و اقلیتهای نژادی در خطر بیشتر
تحلیل دادهها کرد که وضعیت برای مردانی که در سن ۲۵ سالگی یا کمتر پدر شدهاند، بهویژه مردان سیاهپوست و اسپانیاییتبار، بدتر است. این گروهها نرخ مرگومیر بالاتری ثبت کردند. محققان معتقدند عوامل متعددی میتواند در این آمار نقش داشته باشد؛ از جمله ثبات مالی کمتر و دشواری در استفاده از مرخصیهای کاری در پدران جوانتر.
پارکر تأکید میکند در بسیاری از موارد تمرکز ما بر سلامت مادران و کودکان متمرکز است و پدران نادیده گرفته میشوند، در حالی که سلامت آنها تأثیر مستقیمی بر کل خانواده دارد. او افزود برای بهبود سلامت خانوادهها باید پیوند چندجانبه بین مادران، پدران، سایر سرپرستان و فرزندان را در نظر بگیریم.
پدیده پارادوکس مرگومیر در پدران
نکته جالب توجه در این مطالعه مشاهده شد که اگرچه پدران سلامت قلبی بدتری داشتند، اما وقتی محققان تمام علل مرگومیر (نه تنها بیماریهای قلبی) را بررسی کردند، متوجه شدند مرگومیر کلی در پدران کمتر از غیرپدران است. پس از تنظیم متغیر سن، تنها زیرگروه نژادی که مرگومیر کمتر در پدران را نشان داد، مردان سیاهپوست بودند. این یافتی نشان میدهد پدربودن ممکن است با تشویق سبک زندگی سالمتر، اثرات محافظتی برای این گروه داشته باشد.
محققان نتیجه گرفتند که سلامت پدران نه تنها برای خود مردان، بلکه برای کل خانواده اهمیت حیاتی دارد. اگرچه برخی تغییرات ناشی از پدربودن اجتنابناپذیرند، اما بسیاری از عوامل خطر قابل اصلاح هستند. یافتیهای کامل این تحقیق در نشریه علمی AJPM منتشر شده است.



